15 Mart 2016 Salı

Yazmayacaktım!!!!

      Yazmayacaktım... Hiçbir yerde, hiç kimseye yorumumu yazmayacaktım. Ama söylemezsem patlayacağım. İçim gerçekten acıyor. Herkesin içi  acıyor biliyorum. Bu yazı içimizi daha da acıtmaktan başka birşeye yaramayacak. Belki de 'Acısında zaten!!!'. Yazmaktan başka yapacak birşey bulamamak daha çok içimi acıtıyor.

      Kimsenin nasıl bu kadar sevdiğime anlam veremediği Ankara'm yanıyor. Sakinliğini sevdiğim Ankara'm artık sakin değil. Griliğin, sevdiğim Ankara'm artık kırmızı.

      Ben çok panik, telaşlı bir insan değilimdir. Korkmam böyle şeylerden, korkutmaz beni. Ölümün vakti geldiği zaman ne olursa olsun geleceğini biliyorum. Ama sırf başkalarının çıkarları için masum insanların bu şekilde ölmesi çok acı. Bazı insanların sevdiklerinin parçalarını ordan burdan toplayacak olması çok acı. Böyle olmamamalı! İlk defa panikliyorum.Kendim için gene değil sevdiklerim için kardeşim için. Ne diyim çalışma gitme Kızılay'a mı? Korkuyla mı yaşamalıyız?

      Ne yapacağımı bilmiyorum. Ne olur bilen varsa söylesin!

2 yorum:

  1. Çok acı bir gündü. Eşim orada çalışıyor. Ben de hergün paranoya oldu. Dillendirmek bile istemiyorum. artık hiçbir garantimiz yok. Yaşamak güzel. Ölümün de güzeli varmış meğer, böylesi çok çirkin

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hem de çok çirkin. Ölüm Allah'tan deriz ya . İnsanın böylesinin Allah'tan geldiğine inanası gelmiyor. Ölümü kabulleniriz ama böylesini hayır :( Nasıl bir acıdır ki annesi çocuğunun paramparça olmuş bedenine bakıyor :(

      Sil